Starszy Christofferson zachęca, abyśmy dążyli do świętości poprzez przyjęcie zaproszenia, jakie skierował do nas Zbawiciel — symbolicznego spożycia Jego ciała i krwi. Dobrze odżywiony myśli o gwiazdach na niebie, głodny myśli o chlebie. Jedz chleb co najmniej w nocy. Mój chleb jest bardziej satysfakcjonujący. Pot z tyłu - i chleb na stole. Dopóki jest chleb i woda, wszystko nie ma znaczenia. Nie odmawiają chleba i soli. Nie każda ziemia uprawna orka, ale każdy chleb je. Similar to To Ty, o Panie, Chlebie nasz. Dua Lipa - Dance The Night (From Barbie The Album) [Official Music Video] 8196 jam sessions · chords : Bₘ⁷ E⁷ D Gᵐᵃʲ⁷ Ella Baila Sola - (Video Oficial) - Eslabon Armado y Peso Pluma - DEL Records 2023 24354 jam sessions · chords : D♭ E♭ C⁷ Fₘ O chlebie W filmie "Nad Niemnem" jest taka scena, kiedy Benedykt Korczyński rozmawia ze swoją żoną, Emilią, po powrocie z pracy na gospodarstwie. Emilia skarży się, że mąż ją zaniedbuje i ciągle poza domem pracuje, na co Benedykt odpowiada, że przecież ktoś w ich rodzinie musi pracować na chleb. @9pik Ja o niebie, ty o chlebie. Zatem powtórzę myśl przewodnią mojego postu. Inwestowanie w remont amfiteatru, który będzie stał pusty i niszczał, to niegospodarność. Jeżeli uważasz, że nie mam racji, przedstaw argumenty. Ale nie sentymentalne, ani oparte na myśleniu życzeniowym, tylko merytoryczne. A teraz o kosztach. Vay Tiền Nhanh Ggads. Józefa Drozdowska Krótka ballada o matczynej dzieży* Ukochało cię lipowe drzewo z sadu ojca, które niebo chłodne hartowało, które wiatry wschodnie owiewały. Wypieściły cię chmury pierzaste, pszczoły miodem poiły. Wreszcie zdolne ręce bednarza, każdą klepkę ostukawszy, w całość połączyły. Kowal kuł jak umiał najczulej obręcze, by były lekkie i mocne zarazem. Wygładziły cię potem ręce matki skostniałe. Usta jej pacierz mówiły nad każdym zaczynem i kreśliły znak krzyża, a ty – posłuszna im byłaś. I widziały jej oczy, że w twoich świętych objęciach rośnie ciasto miłości, jak i ty, dzieżo, święte. _______ * Do cykorii podróżnika. Warszawa 2011, s. 13 – Jolanta Maria Dzienis wiersz dla Jakuba nie było lepszych ciasteczek nad te babcine wyjmowane z blaszanego czerwonego pudła – sprawiedliwą dłonią wydzielane wieczorem przed snem rozpływały się w ustach – ale chleba babcia nie piekła chleb przynosił Joachim mały wnuk piekarza Jakuba – każdego ranka pachnący bochenek pojawiał się na stole zawinięty w mereżkową lnianą serwetkę – z chrupiącą skórką posypaną makiem albo sezamem z odciśniętymi na spodzie liśćmi chrzanu – póki tchu w piersi – starczy tego chleba dla naszej pani – mawiał stary Jakub namalowała nam nowe życie – ty zaś mała panienko napiszesz kiedyś wiersz o wdzięczności piekarza a dzisiaj podaruj mi błękitny uśmiech twoich oczu – Regina Kantarska-Koper OPOWIEŚĆ O CHLEBIE pamiętam chleb o pachnącej skórce dźwięczący dobrze wypieczony – spracowana święta ręka matki kreśliła na nim znak krzyża zanim odkroiła pierwszą kromkę – w bochenku chleba była opowieść o ciężkich bruzdach ziemi złotych łanach żyta śpiew kos węk młocki żar pieca zapach dostatku – dziś przynoszę ze sklepu bezwonny chleb o smaku papieru pokrojony bezduszną maszyną martwy w celofanowej trumnie ____ Węk – gwarowy neologizm z regionu Mazowsza, słowo naśladujące dźwięk młocki. Urszula Krajewska-Szeligowska Babcia czarodziejka Pękatą kopańkę drewnianą, wierzbową Długo rzeźbił dziadek z okrągłego pnia. Zagniatała babcia w niej ciasto /drożdżowe Na pieróg. Smak jego każdy we wsi znał. – Obok w dzieży z klepek drewnianych zrobionej Wyrastał jak ziemia ciężki, wiejski chleb, Długo wyrabiany, krzyżem oznaczony. W piecu się na liściach z tataraku piekł. – Babcia czarowała w kuchni. Spod jej ręki Wychodziły cuda. Wśród nich pyszne tak Nadziewane sójki, płaskie wychopieńki, Z marchwią fafernuchy – cóż to był za smak! – Jej niepowtarzalna babka ziemniaczana Nazywana była babką w halce, bo Skórka na niej była z obu stron rumiana. Za nią bym oddała smakołyków sto! – Gdy w piecu zaczęły już pachnieć wypieki, Aromat rozchodził się po całej wsi. Dziś wspominam czary babci – czarodziejki I do najsmaczniejszych myślą wracam chwil. Nowa piosnka Do kraju tego, gdzie chleb się wyrzuca, A za nim gna się na karku złamanie, Bliskich porzuca… Nie tęsknię, Panie… – Do kraju tego, gdzie w pełnych schroniskach Błagają nędzne psy o zmiłowanie Z bólem na pyskach… Nie tęsknię, Panie… – Do kraju tego, gdzie prawie już nie ma Tych pięknych, dawnych słów na powitanie, Dziś hej i siema… Nie tęsknię, Panie… – Do tej, do której serce me pałało Kiedyś w przeszłości, bo dziś jej kochanie Hen odleciało… Nie tęsknię, Panie… – Do tych, poglądy swoje zmieniających Kiedy usłyszą srebrników brzękanie, Wciąż się chwiejących…. Nie tęsknię, Panie… – I do przyjaciół nie tęsknię fałszywych, Niegodnych, by ich zdobyć zaufanie, Niby życzliwych… Nie tęsknię, Panie… Joanna Pisarska Chleba naszego powszedniego bez chleba nie pójdziesz w świat nie wyjdziesz z domu nie uniesiesz ręki – rozglądasz się wokół siebie ile nagromadziłeś ile wyrzuciłeś – wymieniasz marmurowe blaty w łazience w prywatnym basenie montujesz kaskady w kuchni podwójną wyspę – a ktoś w tym czasie zostawia dom matkę z uschniętą ręką dziecko które zapomni jego rysów – wyrusza w świat za chlebem za kukurydzą za soją za ryżem naszym powszednim W progu ułóż mi schody z kamiennych żaren ciepłych jeszcze dawnym urodzajem który się niósł od lipcowych pól i sypał między dłońmi bielą i złotem – będziemy stąpać po nich boso wnosząc do domu słońce – żeby zamieszkało pomiędzy nami jak chleb i sól Msza Święta (fot. Mateus Campos Felipe, 11 czerwca, Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa J 6,51-58 51 «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało, wydane za życie świata». 52 Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: «Jak on może nam dać swoje ciało do jedzenia?» 53 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. 54 Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55 Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. 57 Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. 58 To jest chleb, który z nieba zstąpił — nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki». Cud rozmnożenia chleba, jakiego dokonał Jezus nad Jeziorem Galilejskim (por. 6,1-15), wywołał wielkie poruszenie pośród Żydów. Chcieli obwołać Go królem, gdyż jak mówili: „Ten prawdziwie jest prorokiem, który ma przyjść na świat” (6,14). Nie taki jednak był cel Jego misji, dlatego gdy tylko poznał zamiar ludu, „sam usunął się znów na górę” (6,15). Dopiero w nocy, krocząc po wodach jeziora dołączył do swoich uczniów, którzy przeprawiali się do Kafarnaum (por. 6,16-21). Żydzi jednak nie rezygnowali i następnego dnia zaczęli usilnie Go poszukiwać, aż wreszcie dotarli do Kafarnaum (por. 6,22-24). Gdy już Go odnaleźli w miejscowej synagodze (por. 6,59), zdumieni zadali Mu pytanie: „Rabbi, kiedy tu przybyłeś?” (6,25). Jezus wykorzystuje ten moment na ukazania wewnętrznej motywacji Żydów i ukazanie im prawdziwych Bożych zamiarów wobec Jego Osoby: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do syta. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec” (6,26-27). Żydzi chcieli po raz kolejny zaspokoić swój cielesny głód, Jezus natomiast przyszedł na świat, by dać człowiekowi pokarm życia wiecznego. W ten sposób rozpoczyna się tzw. mowa eucharystyczna (6,26-58), w której Pan, nawiązując do cudu manny na pustyni, ukazuje siebie samego jako prawdziwy chleb z nieba. Dzisiejsza liturgia przytacza końcowy fragment owej mowy, w którym Pan mówi wprost o konieczności karmienia się Jego ciałem: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało, wydane za życie świata” (6,51). Słowa te mogły przerażać. Każdy wierzący Żyd wiedział doskonale, że Tora wprost zakazywała spożywania krwi lub mięsa zwierząt, z których krew nie została upuszczona (por. Kpł 17,14; 19,26; Pwt 12,23). Tym bardziej spożywanie ludzkiego ciała było nie do pomyślenia. Dlatego Żydzi w bardzo emocjonalny sposób reagują na wypowiedź Jezusa: „Sprzeczali się więc między sobą [dosł. „walczyli między sobą] Żydzi, mówiąc: «Jak on może nam dać swoje ciało do jedzenia?»” (J 6,52). Tymczasem kolejne słowa Jezusa są jeszcze bardziej uderzające: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6,53). Patrząc z perspektywy Wieczernika i Golgoty, można dostrzec tutaj wyraźne nawiązanie do Eucharystii. Ewangelie synoptyczne w opisie ostatniej wieczerzy zachowują słowa Jezusa ustanawiające sakrament ołtarza: „A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana” (Mk 14,22-24; por. Mt 26,26-28; Łk 22,19-20; 1 Kor 11,23-26). Odwieczny Boży Logos, przyjmując ludzką naturę w Jezusie z Nazaretu, przeszedł na świat nie po to, by ustanowić jakiś rodzaj ziemskiego panowania, lecz by dać ludziom życie wieczne. Dokonał tego, składając na krzyżu ofiarę ze swojego życia, czyli wydając na śmierć swoje ciało i krew. To samo ciało i ta sama krew, uwielbione poprzez zmartwychwstanie, dane są uczniom w Eucharystii: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem” (6,54-55). W kolejnej wypowiedzi Jezus wyjaśnia, na czym polega dar życia wiecznego, przekazywany karmiącym się Jego ciałem i pijącym Jego krew: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (6,56). W Janowej Ewangelii grecki czasownik meno („trwać”) opisuje zamieszkiwanie Ojca w Synu i Syna w Ojcu, wieczną komunię, do uczestnictwa w której Jezus zaprasza swoich uczniów: „Trwajcie we Mnie, a Ja w was będę trwać” (15,4). Zatem spożywając ciało i krew Chrystusa pozwalamy, by On sam w nas zamieszkał, a poprzez to wprowadził nas w misterium życia Trójcy Świętej. Wcześniej Jezus mówił o boskim życiu jako o wiecznym darze otrzymanym od Ojca (por. 5,26) oraz że jako chleb życia zstąpił z nieba, by dać życie światu (por. 6,33). Jego boskie życie jest udzielane tym, którzy z wiarą przyjmują Go jako objawioną Bożą Mądrość, a przede wszystkim spożywają Jego eucharystyczne ciało i krew: „Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (6,57). Istotą tej wzajemności między Ojcem, Synem i uczniami jest misterium miłości, jak powie Jezus w wieczerniku do Ojca: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich»” (17,26). Czy wierzę w rzeczywistą obecność Jezusa w sakramencie Eucharystii? Czy przyjmując komunię świętą, wzbudzam w sobie pragnienie uczestnictwa w miłości Ojca i Syna? dodane 2018-02-13 20:46 Tak bardzo bliski życiu ten dzisiejszy fragment Ewangelii. Pan Jezus ostrzega uczniów przed złymi ludźmi, a oni zdają się Go wcale nie słyszeć. Najważniejszym dla nich problemem jest w tej chwili brak chleba. Jakże często sama zachowuję się jak ci uczniowie. Ile razy Pan mówi do mnie podczas Mszy św. a moje myśli krążą nie wiadomo gdzie. Zamiast skupić się na tym, co dzieje się na ołtarzu, to tyle innych spraw nagle się przypomina. I taka mała ufność w moc Bożą. Przecież zdarza mi się być świadkiem cudów: uzdrowień, wyjścia z nałogu, ale ciągle takie nastawienie, że tak wiele w moim życiu zależy tylko ode mnie. A Jezus pyta ze smutkiem: "Jeszcze nie rozumiesz?" Zaczęło się od dzisiejszej Ewangelii. Podczas porannej Eucharystii, której przewodniczył ks. Piotr, usłyszeliśmy o cudownym rozmnożeniu chleba na pustkowiu. Próbuję sobie wyobrazić tę biblijną scenę: pustkowie, tłum ludzi, Jezusa i małego chłopca, który może z troche dziecięcą wstydliwością, ale i nadzieją w oczach, że oto robi coś ważnego i oczekuje akceptacji, podchodzi do dorosłych Apostołów i mówi: "Ja mam 5 chlebów i dwie małe ryby". Robi coś niesamowicie odważnego i ważnego. A Jezus? A Jezus tej Jego ofierze błogosławi i pomnaża ją tak, że 5 tysięcy mężczyzn najada się do syta. Jest taki głód, który może zaspokoić tylko Chrystus. Człowiek cierpi różne niedostatki. Czasem brakuje mu tego chleba powszedniego, czasem jest głodny szczęścia, miłości, kariery, powodzenia, etc. Ale nawet jeśli uda mu się je zaspokoić, to i tak nie osiągnie pełni, bo ta jest w Chrystusie. Jezus przyszedł do nas w Eucharystii i kanapkach. W Eucharystii, to jasne, ale w kanapkach? Tak, w kanapkach. A może bardziej w tych, którzy je dla nas zrobili. To jest niesamowite, spotykamy się z tym na każdym kroku, a dziś po raz kolejny mogliśmy tego doświadczyć: miłość Boża i prawda o Bożym Królestwie przychodzi do nas w prostych gestach. To, czego dziś doświadczaliśmy na postojach, to przypowieść o uczcie weselnej, tyle że w rzeczywistości. Stoły uginały się od przygotowanych kanapek, upieczonych ciast, wspaniałego obiadu. Wokół tego wszystkiego niezliczona ilość osób krzątających się, by jeszcze nam usłużyć, by jeszcze w czymś nam pomóc. Niebo dziś nabrało bardzo realnego wymiaru, za co jesteśmy bardzo wdzięczni. Niebo też przybliżyło się do nas w trochę inny sposób. Dziś nas po prostu niemiłosiernie zlało. Po trzech upalnych dniach zanosiło się na burze. I choć nastawialiśmy się na załamanie pogody, nie spodziewaliśmy się tak gwałtownej i długiej ulewy. Na szczęście trwał to tylko (lub aż) godzinę, i na finał dnia wchodziliśmy do Starych Polaszek w pięknym słońcu, gdzie przywitał nas ks. kierownik, który dziś w Polaszkach zastępował miejscowego księdza proboszcza Zbigniewa. ks. Jan Perszon, Szkoła modlitwy "Magnificat" ks. Sebastian Reszke, konferencja Dar mądrości Wątek dotyczący posta na blogu Mir69 spod wody Ja o niebie, Ty o chlebie :) Ja o Smoku Leszczyńskim ;) blokuj Na zawsze Falubaz No Ty, byłeś w niebie, a ja przy chle.. piwie. "Piwo lepsze od chleba, bo gryźć nie trzeba" blokuj Mir69 spod wody Tylko latać trzeba :) Pijesz piwo !? Ty to umiesz namawiać, robie drina ;) blokuj Na zawsze Falubaz A ja lecę do sklepu, skończyło się blokuj pablo80 Dzień dobry wszystkim. Mnie też namówiliście :D Pije :D blokuj Mir69 spod wody Siadaj ! ;) Muza zajeb...a :) To część mojego zycia. Historia nie jest wymyślona ;) Jutro wstawię jej fotki ;) blokuj pablo80 Musze opić nowy rower :D Nie wiem tylko jak rano wstane i do tyrki dojade :D blokuj Mir69 spod wody Na rowerach znam się jak mało kto :D Mam dwa kola ? Tak ? To masz zaje...st sprzęt ;) blokuj pablo80 Stary też miał dwa koła i wierz mi, że różnica ogromna :D blokuj Mir69 spod wody Pewnie wentyle nie były serwisowane. To oczywiste ;) Dobry wentyl to podstawa ;) blokuj pablo80 Z wentylem wszystko sprawnie ;) Co innego się zacierało :D blokuj Mir69 spod wody Czasem musisz językiem dotknąć w miejscu gdzie łaczą się dwie najdłuższe część ramy :) blokuj pablo80 No i właśnie tak robię bo inaczej to czasami w ogóle nie chce jechać, a teraz idę się ogarnąć na jutro, bo potem znowu braknie sił i czasu :D blokuj Na zawsze Falubaz pablo80 Tak :D a jak sącze z niego płyny to słucham: blokuj Mir69 spod wody Mir69 spod wody Dodaj swój komentarz Zaloguj się aby dodać komentarz lub Komentarze dodawać mogą tylko użytkownicy zalogowani. Musisz być zalogowany. Aby wykonać akcję musisz się zalogować. Wystąpił błąd Błąd żądania AJAX Możesz formatować tekst komentarzy! Możesz używać następujących sposobów żeby zwiększyć przejrzystość Twoich komentarzy lub otagować je tagami zawodników lub drużyn: @nazwa tagu - umieszcza link do tagu zawodnika, drużyny, itp. [b]tekst[/b] - pogrubienie tekstu [i]tekst[/i] - pochylenie tekstu [quote]tekst[/quote] - formatowanie jako cytat Ten komentarz widzą tylko osoby obserwujące jego autora, odpowiedzi także będą widoczne tylko dla autora i obserwujących go osób. Komentarze w tej dyskusji są widoczne tylko dla użytkownika z pół-banem i obserwujących go osób. Ocena została zapisana. Dziękujemy za ocenienie komentarza. Twoja opinia jest dla nas niezwykle ważna, pozwala bowiem dbać o poziom dyskusji i promować najlepsze treści dostarczane przez naszych Czytelników. Czy chcesz zgłosić, że ten komentarz powinien zostać usunięty? Jaki błąd znalazłeś w tej treści?

ja o niebie ty o chlebie